Όλος ο Αύγουστος ήταν off. Διακοπές και δεν σκεφτόμουν τίποτα. Επιστρέφοντας, τα πιο συγκλονιστικά νέα που έχω είναι 2:
1. Ότι για 7 ολόκληρες μέρες σε ξενοδοχείο 5***** στην καρδιά της Βιέννης, αεροπορικά, τρένα για να πάμε ΚΑΙ στο Linz, ακριβά εστιατόρια και άπειρες μπύρες, ξόδεψα 800 ευρώ. Όσα δηλαδή για μια τρύπα στην Ικαρία για 5 μέρες! Suckers!
2. Ο νέος κιθαρίστας του Οzzy είναι ο Κώστας, κατά κόσμον Gus G! Mετά το live στο ΒlizzCon πριν ολίγες μέρες, οι εντυπώσεις που άφησε είναι φοβερές, αν και τα ξένα site λένε 5 πράγματα που με βάζουν σε σκέψεις και με κάνουν να συμφωνώ.
So what does this mean for the world of metal? Well…
* THE END OF THE ZAKK WYLDE-OZZY OSBOURNE SAGA WILL BE A SAD ONE. Zakk’s been saying that he an Ozzy were finally gonna hash things out at Blizzcon; obviously, this is not going to be the case.
* FIREWIND RECORD SALES ARE ABOUT TO HIT AN ALL-TIME HIGH. The benefit of being Ozzy Osbourne’s guitar player is that you join a lineage that includes Tony Iommi, Randy Rhodes, and, oh yeah, Mr. Wylde. Of course, it also includes Jake E. Lee and Joe Holmes, so… either way, you know the world will be watching for the outcome. I guarantee you, a lot of people are reading about Gus G., wondering who the fuck he is, and they are going to find out (which also means a lot of MySpace traffic and illegal downloading, but, hey, welcome to 2009). Gus G. is already way more famous today than he was yesterday, and he hasn’t even appeared on an album or toured with Ozzy yet. Which leads us to…
* EXPECT FIREWIND TO END UP ON OZZFEST. Assuming there ever is another Ozzfest, which I’ll wager there will be, Firewind will get the Black Label Society spot: late on the second stage or early on the main stage. Either way, Firewind continue to get a lot of exposure. That in and of itself actually makes me happy for Gus G., regardless of what the outcome of his collaboration with Ozzy ends up being. Speaking of which -
* IF OZZY IS EVER GONNA MAKE A GOOD ALBUM AGAIN, THIS IS HIS SHOT. The thing is, both Vince and I idolized Zakk Wylde. No More Tears is still our favorite Ozzy album. I’m actually rocking that shit right now as I write this, and it still kills. So I’m sorry that Zakk’s departure after all this time is so bittersweet. But for whatever reason, Zakk seems to have lost that fire that made him so great. And given that Ozzy’s sound is always incredibly dependent on his guitar player, some fresh blood means he actually has a shot of making something worth caring about again. Gus G. is a great guitar player, and I think his style should fit really well with Ozzy. I’m already incredibly curious to hear this new album. Except…
* OZZY PROBABLY WON’T MAKE A GOOD ALBUM AGAIN. And this part kills me. Kevin Churko – the same guy responsible for Black Rain (as well as material for Celine Dion and Britney Spears) – is producing again, and Wylde has been saying he was supposed “finish” the album in September, suggesting they’ve already done a good amount of work. If Gus G. is ostensibly being brought as a session guitarist who won’t be allowed to make substantive creative contributions, then we’ll probably get a lot of awesome guitar solos on what is otherwise, and for the third or fourth time now, a completely mediocre and forgettable Ozzy album.
In conclusion: the new Ozzy album is suddenly at least potentially worth caring again. Which is a huge step. And, hey, if Dave Mustaine can make a cool record again, then anything is possible.
Επίσημα τελειώσαμε το Πανεπιστήμιο. Κάποιοι ορκίζονται, κάποιοι θα ορκιστούμε (ελπίζω!) μετά την εξεταστική του Σεπτέμβρη, κάποιοι άλλοι θα μείνουν εκεί μέσα αιωνίως. Κάποιοι θα κάνουμε και μεταπτυχιακό – λες και τόσα χρόνια στα θρανία δεν ήταν αρκετά – και απορώ τι σκεφτόμαστε, κάποιοι θα πιάσουν “μόνιμη” δουλειά.
Δεν μπορώ να πω ότι θα μου λείψει κάτι ιδιαίτερα… Το μόνο που θα μου λείψει σίγουρα είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν χρειαζόταν να ξυπνάω το πρωί – και, γαμώτο, το σιχαίνομαι το πρωινό ξύπνημα! Α! Επίσης θα μου λείψουν οι 3μηνες διακοπές. Δεν θα γίνω δασκάλα για να έχω 3μηνη άδεια το καλοκαίρι, οπότε τέρμα τα ψέματα. Επίσης, θα μου λείψουν τα εργαστήρια, γιατί ήταν πρακτικά και απείρως ενδιαφέροντα, κι ας λιώναμε στις εργασίες.
Δεν θα μου λείψουν πολλοί καθηγητές. Δεν θα μου λείψει ο ανταγωνισμός και τα μαχαιρώματα – λες και δεν θα έχουμε αρκετά τέτοια από ‘δω και στο εξής… Δεν θα μου λείψουν τα μαθήματα, γιατί τα περισσότερα δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με το αντικείμενο σπουδών μου. Δεν θα μου λείψει το 90% των συμφοιτητών μου. Δεν θα μου λείψει το ίδιο το Πάντειο.
Σε αυτά τα χρόνια όμως γνώρισα κάποιους ανθρώπους που θα είναι πάντα ορόσημο. Εναν καθηγητή που είναι το είδωλό μου και θέλω να γίνω σαν κι αυτόν. Μια καθηγήτρια που με στήριξε φοβερά και πίστεψε σε μένα. Εναν φοιτητή από το Πάντειο – χωρίς να είναι συμφοιτητής μου, με τον οποίο συνεργαζόμαστε ένα χρόνο και θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε και στο μέλλον. Κάποιους φίλους και συνεργάτες. Δέθηκα περισσότερο με την ξαδέλφη μου, φοιτήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο. Και τέλος, σε λίγους μήνες θα έχω το πολυπόθητο πτυχίο – απλά δεν ξέρω για ποιον είναι τόσο πολυπόθητο.
Στην ορκομοσία μου θα σκάσω με τζιν και T-shirt όπως το είχα πει σε φίλους. Α! Και με τα αγαπημένα μου starάκια. Άλλωστε 4 χρόνια αυτά φορούσα, σιγά μην βάλω την τουαλέτα μου τώρα ξαφνικά! Και δεν θέλω να έρθει κανένας να με χειροκροτήσει. Σιγά το κατόρθωμα! Άλλωστε η σχολή μου είναι κάτι που ήθελα συνειδητά να κάνω, όταν μετά τις Πανελλήνιες πέρασα στο τμήμα Κοινωνιολογίας και είπα “Αυτό δεν είναι η Νίκη”, οπότε ξαναέδωσα για να περάσω στο τμήμα Επικοινωνίας. Αλλά το δωράκι μου θα το τσιμπήσω από τους γονείς μου, οπότε σκέφτομαι ένα ταξιδάκι στο Μεξικό! χεχε!!!!
Το τραγούδι που ακούγεται αφιερώνεται σε όλους εμάς. Καλή τύχη σε όλους μας λοιπόν!
Ladies and Gentlemen of the class of ’97
If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be
it. The long term benefits of sunscreen have been proved by
scientists whereas the rest of my advice has no basis more reliable
than my own meandering
experience…I will dispense this advice now.
Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not
understand the power and beauty of your youth until they have faded.
But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and
recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before
you and how fabulous you really looked….You’re not as fat as you
imagine.
Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as
effective as trying to solve an algebra equation by chewing
bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that
never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm
on some idle Tuesday.
Do one thing everyday that scares you
Sing
Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with
people who are reckless with yours.
Floss
Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes
you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with
yourself.
Remember the compliments you receive, forget the insults; if you
succeed in doing this, tell me how.
Keep your old love letters, throw away your old bank statements.
Stretch
Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your
life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they
wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year
olds I know still don’t.
Get plenty of calcium.
Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone.
Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children,maybe
you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky
chicken on your 75th wedding anniversary…what ever you do, don’t
congratulate yourself too much or berate yourself either – your
choices are half chance, so are everybody else’s. Enjoy your body,
use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people
think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever
own..
Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room.
Read the directions, even if you don’t follow them.
Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly.
Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for
good.
Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the
people most likely to stick with you in the future.
Understand that friends come and go,but for the precious few you
should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and
lifestyle because the older you get, the more you need the people you
knew when you were young.
Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live
in Northern California once, but leave before it makes you soft.
Travel.
Accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will
philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize
that when you were young prices were reasonable, politicians were
noble and children respected their elders.
Respect your elders.
Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund,
maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one
might run out.
Don’t mess too much with your hair, or by the time you’re 40, it will
look 85.
Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who
supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of
fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the
ugly parts and recycling it for more than
it’s worth.
Πριν από περίπου μια 10ετία, μάθαινα τα riff τους στην κιθάρα και μετά τα έδειχνα στο αγόρι με το οποίο πήγα στη συναυλία τους. Στη συναυλία πήγα επίσης με τα 15χρονα ξαδέλφια μου – μη σας παραπλανεί το ύψος τους στις φωτογραφίες!Και πίσω μας καθόταν ένας πατέρας με το πιτσιρικάκι του, το οποίο δεν θα ήταν 5-6 χρονών. Και δίπλα μας καθόταν ένας 60ρης, ο οποίος είχε βγάλει τη γραβάτα του γραφείου και φόρεσε την μπλούζα των AC/DC.
Και ξεκινήσαμε για το ΟΑΚΑ νωρίς το απόγευμα με το αυτοκίνητό μου, στριμωχτήκαμε, και ακούγαμε στο φουλ τα τραγούδια τους. Και τα 20κάτι αγόρια έγιναν 15 χρονών και έβγαζαν το κεφάλι από τα παράθυρα και έκαναν horns-up στους περαστικούς. Και μετά φώναζαν για να ακουστούν στους πεζούς και εγώ όσο έμπαιναν τα riff τόσο πατούσα το γκάζι.
Και φτάσαμε στο στάδιο, και ήπιαμε τις μπύρες μας, αγοράσαμε τα κερατά μας, και γελάσαμε πολύ. Είδαμε φίλους, γνωστούς, βγάλαμε φωτογραφίες.
Και με τα πολλά πολλά, άρχισε η συναυλία. Και είδαμε το εισαγωγικό βίντεο. Και με τις πρώτες νότες φωνάζαμε σαν λυσσασμένοι όλοι, νέοι, γέροι. Και για όλες αυτές τις ώρες, μέχρι να τελειώσει η συναυλία, είχαμε ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά μας, και χοροπηδούσαμε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, μα τω Θεώ, ακόμα ανατριχιάζω ολόκληρη. Γι’αυτό είναι το γεγονός της χρονιάς.
Υ.Γ.: Σοβαρές αναφορές από τη συναυλία, και όχι συναισθηματικές όπως η δική μου, θα βρείτε εδώ κι εδώ!
H Didi Music απλά δεν παίζεται… Το πρεζάκι ο Dave “”"αρρώστησε”"”. Δεν το ήξεραν αυτό πριν βγουν τα support? Πριν πουλήσουν εισιτήρια στην είσοδο? Ο manager τους που βγήκε on-stage όπως βλέπουμε και στο βίντεο δεν ήξερε να κάνει την ανακοίνωση νωρίτερα? Και όσοι θέλουν τα λεφτά τους πίσω γιατί δεν μπορούν να τρέχουν σαν τους βλάκες στην Μαλακάσσα ξανά, τι θα κάνουν?
Ακου 80 ευρώ εισιτήριο για αυτά τα χάλια….
Summer Breeze Festival στη Γερμανία: με 70 ευρώ καμιά 50ριά ονόματα, όλα πληρωμένα, κι εμείς εδώ ακόμα μαλακιζόμαστε! Περίοδος κρίσης σου λέει ο άλλος.
Αυτή η Θεά στη μέση που την φιλάμε εγώ και η αδελφή της είναι η κολλητή μου, η Αθηνά. Η Αθηνά είναι περήφανη μαμά των δύο φοβερών γατιών Περσίας που θα δείτε παρακάτω, του Κάστρο και της Μιτσού! Εγώ από την άλλη είμαι η νονά του Κάστρο και του έχω και αδυναμία μιας και είναι αγοράκι!
Προχθές, ενώ πίναμε και οι τρεις καφέ, βλέπω τα γατιά να αγαπιούνται σαν ζευγάρι στο κρεβάτι της μαμάς τους! Πραγματική αφασία, λες και ήταν το πιο ερωτευμένο ζευγάρι στον κόσμο! Μου έφτιαξε τη μέρα!
Fucked up generation, είναι η γενιά μας, η γενιά της οργής αλλά και του πάθους, της απελπισίας αλλά και της ελπίδας για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Σε αυτό το blog βγαίνουμε, ακούμε μουσική, γελάμε, διασκεδάζουμε τα προβλήματά μας, και κράζουμε τα κακώς κείμενα και τα δικά μου κακώς γραμμένα κείμενα! Όλα αυτά με πολλή όρεξη, συμμετοχή, χιούμορ, και υποστήριξη σε νέες δουλειές που αξίζουν την προσοχή μας, έτσι ώστε να μην θάβονται όπως γίνεται συνήθως. Δεν πιστεύω ότι ένα λιθαράκι, σαν το blog αυτό, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μας, αλλά να προκαλέσει θόρυβο… κι αυτό καμιά φορά είναι καλύτερο!.
