Πάσχα Ελλήνων
Όσο ήμουν στην παγωμένη Αυστρία (και το παγωμένη αναφορικά με τους ανθρώπους της, γιατί το κλίμα το συνηθίζεις), οι Ελληνίδες μιλάγαμε στους ξένους για τις «εξωτικές» μας γιορτές, όπως το Πάσχα. Σε μία χώρα που δεν υπάρχουν δεσμοί οικογένειας, ούτε καν διαπροσωπικές σχέσεις, τους φαινόταν απίστευτα περίεργο πρώτα απ’ όλα το ότι περνάγαμε δύο βδομάδες αγκαλιά με τους δικούς μας. Τους λέγαμε για τα κοκορέτσια και σχεδόν ξερνάγανε, οι Αυστριακοί, που δεν αναγουλιάζουν καν μετά από 8 λίτρα μπύρας! Λέγαμε για το τσούγκρισμα των αυγών και γελούσαν. Η περιγραφή των τραπεζιών μας, όπου με το πέρασμα των ετών μεγαλώνει από τα παιδιά των παιδιών, και τις λιχουδιές που φτιάχνουν οι γυναίκες, οι οποίες με τη σειρά τους αυξάνονται και πληθύνονται, τους κατέπλησσε και ζητούσαν να δουν φωτογραφίες.
Και εγώ φυσικά τους έδειχνα φωτογραφίες όπως αυτή εδώ που είναι ΟΛΟΙ με μία μπουκιά στο στόμα! Τα τραπέζια δεν φτάνουν, παιδιά, σκυλιά, ακόμα και κουνέλια τρέχουν γύρω γύρω και τρώνε, οι μαμάδες παθαίνουν υστερίες, οι μπαμπάδες συναγωνίζονται στο ψήσιμο, οι παππούδες λιάζονται, οι γιαγιάδες θυμούνται τα παλιά, θείοι έρχονται απρόσκλητοι, τρώνε και την κάνουν, οι έφηβοι το παίζουν επανάσταση και αρνούνται να φάνε ή να χορέψουν, και όλα αυτά με soundtrack καλαματιανά και τσάμικα! Φυσικά, το να πεις ότι δεν πιστεύεις στον Χριστούλη και ότι δεν θες να πας στην εκκλησία είναι θανάσιμο αμάρτημα, και απλά δεν το λες – μόνο κάνεις γαργάρα τα τροπάρια – εκτός κι αν θες να μείνεις μόνος σου για την υπόλοιπη ζωή σου! Στο τέλος της Κυριακής του Πάσχα, μετά από νηστείες αλλά και φαγοπότι, ο Έλληνας δεν θα μπει ξανά στη ρουτίνα, αλλά θα το τρενάρει για καμιά δυο μερούλες ακόμα, κάτι πρωτάκουστο για τους ξένους!
Προτείνω αυτό το Πάσχα να τα δούμε όλα με τα μάτια των ξένων. Το έκανα κι εγώ λίγο πριν φύγω για την Αυστρία, γιατί ήξερα πως όσα μέχρι τότε απεχθανόμουν και θεωρούσα κίτς θα μου έλειπαν, όπως και έγινε. Ας εκτιμήσουμε την αβάσταχτη ελαφρότητα του Έλληνα, είναι κάτι για το οποίο μας ζηλεύουν. Άντε, και καλή ανάσταση!
“…όσα μέχρι τότε απεχθανόμουν και θεωρούσα κίτς θα μου έλειπαν, όπως και έγινε…”
Πόσο με άγγιξε τούτο να ήξερες…
Δεν αγαπώ τα καλαματιανά και τα τσάμικα…στο άκουσμά τους πριν χρόνια κάποιο Πάσχα στη Ν.Αφρική σε Ελληνικό Club….έκλαψα πικρά…
Είμαστε ωραίοι ως λαός σε παράδοση και αξίες.
Το πρόβλημα με μας είναι που δε συνεργαζόμαστε…
Καλώς σε βρήκα στο super ιστολόγιό σου, του οποίου τη θεματολογία σε τεχνικά θέματα Η/Υ δε μπορώ να προσεγγίσω η μεσήλιξ…
Αυτός εδώ που πρόσφατα ανεκάλυψα σίγουρα είναι εξοικειωμένος.
Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη…αλήθεια πώς έφτασες σ’ εμένα;
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Γλαρένια μου, η θεματολογία μου δεν θα είναι καθόλου έτσι, είναι που το μπλογκάκι μου είναι υποκατασκευή ακόμα! Θα δεις, θα έχει πράγματα που θα ενδιαφέρουν όλες τις ηλικίες! Και άλλωστε όπως είδες ήδη, σε άγγιξε κάτι από όλα!
Σε ξαναπεριμένω!
Δεν εχεις κι’αδικο σε αυτο.