You, shook me ALL NIGHT LONG!
Πριν από περίπου μια 10ετία, μάθαινα τα riff τους στην κιθάρα και μετά τα έδειχνα στο αγόρι με το οποίο πήγα στη συναυλία τους. Στη συναυλία πήγα επίσης με τα 15χρονα ξαδέλφια μου – μη σας παραπλανεί το ύψος τους στις φωτογραφίες!Και πίσω μας καθόταν ένας πατέρας με το πιτσιρικάκι του, το οποίο δεν θα ήταν 5-6 χρονών. Και δίπλα μας καθόταν ένας 60ρης, ο οποίος είχε βγάλει τη γραβάτα του γραφείου και φόρεσε την μπλούζα των AC/DC.
Και ξεκινήσαμε για το ΟΑΚΑ νωρίς το απόγευμα με το αυτοκίνητό μου, στριμωχτήκαμε, και ακούγαμε στο φουλ τα τραγούδια τους. Και τα 20κάτι αγόρια έγιναν 15 χρονών και έβγαζαν το κεφάλι από τα παράθυρα και έκαναν horns-up στους περαστικούς. Και μετά φώναζαν για να ακουστούν στους πεζούς και εγώ όσο έμπαιναν τα riff τόσο πατούσα το γκάζι.
Και φτάσαμε στο στάδιο, και ήπιαμε τις μπύρες μας, αγοράσαμε τα κερατά μας, και γελάσαμε πολύ. Είδαμε φίλους, γνωστούς, βγάλαμε φωτογραφίες.
Και με τα πολλά πολλά, άρχισε η συναυλία. Και είδαμε το εισαγωγικό βίντεο. Και με τις πρώτες νότες φωνάζαμε σαν λυσσασμένοι όλοι, νέοι, γέροι. Και για όλες αυτές τις ώρες, μέχρι να τελειώσει η συναυλία, είχαμε ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά μας, και χοροπηδούσαμε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, μα τω Θεώ, ακόμα ανατριχιάζω ολόκληρη. Γι’αυτό είναι το γεγονός της χρονιάς.
Υ.Γ.: Σοβαρές αναφορές από τη συναυλία, και όχι συναισθηματικές όπως η δική μου, θα βρείτε εδώ κι εδώ!
μέταλλλλ ρεεεεεε!
\m/
δεν πήγα, δεν ήθελα να παω και δεν το μετάνιωσα, άργησαν πολύ να έρθουν όμως και όταν ήρθαν ζητούσαν πάρα πολλά για το εισητήριο.