Τα πιτσιρικάκια είναι αφασία, τελεία και παύλα! Το μικρό μου το ξαδελφάκι όμως είναι εκτός των άλλων και παιδί διάνοια! Είναι 3,5 ετών.
Πρώτα απ’ όλα επαναλαμβάνει ΟΤΙ ακούει και λιώνουμε στα γέλια. Τόσο πολύ αντιγράφει ότι ακούει, που γελάει κι όταν γελάμε εμείς! Απολαύστε:
Αλλά το καλύτερο απ’ όλα, το οποίο θεωρώ ότι είναι εξωπραγματικό και ανάγω το ξαδελφάκι μου και επισήμως σε genius είναι ότι κάνει το εξής: ΟΠΟΙΟ αυτοκίνητο κι αν δει, μπορεί να καταλάβει τη μάρκα του με μία μόνο ματιά. Κυριολεκτικά. Δεν βλέπει καν το σηματάκι του αυτοκινήτου, μπορεί να αναγνωρίσει ΚΑΘΕ αυτοκίνητο, όσο φτιαγμένο κι αν είναι, όσο περίεργη μάρκα (για ένα 3χρονο) κι αν είναι!
Στο βίντεο που τρέβηξε η έτερη ξαδέλφη μου (γι’αυτό είναι και χάλια! χαχαχα), βλέπετε να αναγνωρίζει αυτοκίνητα από ένα περιοδικό. Ξεκινάει με απλά αυτοκίνητα και μεγάλες εικόνες και μετά αναγνωρίζει αυτοκίνητα τα οποία είναι σε τρομακτικά μικρές φωτογραφίες και δεν φαίνεται τίποτα! Κι όμως, ο Γιωργάκης απλά ρίχνει μια ματιά και το αναγνωρίζει! Με μια ματιά! Τρομακτικό!
Η ώρα είναι 9 παρά πέντε, και αφού έχουμε κάνει με τη Νίνα 40 λεπτών κύκλους σε όλη την Αθήνα για να βρούμε να παρκάρουμε, βρίσκουμε μια θέση σε σημείο όπου πληρώνεις με κάρτα. Αλλά στις 9 (σε 5 λεπτά δηλαδή) λήγει αυτό το πράγμα με τις κάρτες του Δήμου, οπότε λέω what-the-f και το αφήνω….
Κατά τη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα, βρίσκω το αμάξι έτσι:
Και παγώνω…. Και παίρνω τη ρημαδιασμένη την κλήση και ξαναπαγώνω:
Mέχρι να καταλάβω ότι όλη αυτή η τόσο αληθινή κλήση είναι μια μαλακισμένη διαφήμιση, έχω ορκιστεί να μην ξαναδώ ΑΝΤ1 ΠΟΤΕ! ΠΗΓΕ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕ! ΗΛΙΘΙΟΙ!
Σημείωση: Μην βλέπετε την κλήση σκαναρισμένη, μέσα στο σκοτάδι φαίνεται ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ αληθινή. Μας πήρε 5 λεπτά για να καταλάβουμε ότι είναι διαφημιστικό! Ξαναλέω: ΗΛΙΘΙΟΙ!
Πριν από λίγο έβαλα να φάω και κάνοντας ζάπινγκ (στα ελληνικά!), πέφτω πάνω σ’ αυτή τη βλαμμένη την ξανθιά, τη Μαρία κάτι, και τον κουνιστό (αλλά το “κρύβει”) που φοράει συνέχεια ροζ που δεν θυμάμαι καν το όνομά του, στην εκπομπή “Σιγά μην κάτσω να σκάσω”. Το άφησα, γιατί είχε ένα τρομερά ενδιαφέρον θέμα. Έδωσαν απόσπασμα από τον μικρό Jonathan Krohn, από το βίντεο παρακάτω:
Το πιτσιρίκι αυτό, το οποίο απλά με άφησε άφωνη, είναι όπως θα καταλάβατε 13ών χρονών. Χωρίς να εξετάζω τις πεποιθήσεις του, γιατί πολλοί θα πουν – με το δίκιο τους – ότι χειραγωγείται από τους γονείς και μπλα μπλα, το παιδί αυτό έχει ταλέντο. Μεγάλο. Στα 13 του λοιπόν, που εμείς μαθαίναμε τι σημαίνει αυνανισμός, αυτό έγραψε ένα βιβλίο, για τις αρχές του Συντηριτισμού, και πηγαίνει από πάνελ σε συνεντεύξεις κι από ομιλίες σε συνέδρια πολιτικά.
Θα μου πεις, δεν είναι το πρώτο παιδί με ταλέντο. Οκ. Αλλά όταν οι Ελληνες παρουσιαστές αρχίζουν και το θάβουν, ναι, θα κάτσω να σκάσω. Και εξηγώ: δεν είναι δυνατόν να εξισώνεις το συγκεκριμένο παιδί με τα βλαμμένα κοριτσάκια που έχουν όνειρο ζωής να πάνε στα καλλιστεία (το άκουσα κι αυτό Θεέ μου!). Το αποκαλείς “μικρομέγαλο του κερατά”, οκ, γνώμη σου. Αλλά δεν είναι δυνατόν να θάβεις ένα παιδί που ξεχωρίζει, και καταπιάνεται με σοβαρά θέματα και όχι με το αν πρέπει να σπάσει τα σπυράκια του ή όχι, επειδή κατά τη διάρκεια των εκλογών αναρωτήθηκε τι σκατά είναι αυτός ο συντηριτισμός, τι είναι η πολιτική, και έκατσε και έψαξε, και έγραψε. Και στην τελική, εσύ μαντάμ Μαρί και κύριε τάδε, δεν μπορείτε να μιλήσετε με την ευφράδεια του 13χρονου αυτού. Απλά.
Άλλος ένας λόγος για τον οποίο η Ελλάδα θα μείνει πάντα Ψωροκώσταινα. Περαστικά μας.
Υ.Γ.: Το βιβλίο που εκδόθηκε, εκδόθηκε με λεφτά του ίδιου του πιτσιρικά. Μάζεψε λεφτά για να εκδόσει το βιβλίο του. Εδώ μπορείτε να δείτε βίντεο από συνέντευξή του σχετικά με το βιβλίο, όπου αναφέρει και αυτό.
Σήμερα έχω μεγάλο post. Αν και θέλω να γράψω αρκετά, περισσότερο θα ανεβάσω φωτογραφές και βίντεο, γιατί όταν έχεις να κάνεις με μπάντα, αυτό είναι που μετράει!
Ξεκινάω από προχθές το βράδυ, στις 9, όπου με πήρε τηλέφωνο ο φίλος Δήμος – drummer των Northman – και μου λέει ότι τους πήραν τηλέφωνο και την επόμενη το μεσημέρι πρέπει να τσακιστούν να βρίσκονται στα στούντιο του MAD, και το βράδυ έχουν live.
Οι Northman είναι από τη Θεσσαλονίκη. Το MAD είναι στην Αθήνα. Και ξαναγράφω: τους πήραν τηλέφωνο την πρηγούμενη το ΒΡΑΔΥ για να είναι στην ΑΘΗΝΑ την επόμενη μέρα! Ασχολίαστο – για να μην τσιτώσω.
Τα παιδιά από την συμπρωτεύουσα μαζεύουν μπαγκάζια, τυλίγουν όργανα, κλείνουν εισητήρια με το ΚΤΕΛ (σημαντική σημείωση: με δικά τους έξοδα), κάνουν την τελευταία πρόβα και στις 12 τα μεσάνυχτα ξεκινάνε το 6ωρο ταξίδι τους. Εγώ παράλληλα, μέχρι να μιλήσω με τον (γνωστό πλέον για τις θεϊκές φωτογραφίες του στο fug) Σωτήρη, να βρω τρόπο να τους διευκολύνω στις μετακινήσεις τους – για να μην ξεπαραδιαστούν τελείως, και να οργανώσω τις λεπτομέρειες, η ώρα πήγε 3. Οπότε συμπάσχοντας με το συγκρότημα, μένω ξύπνια όλο το βράδυ και περιμένω να πάει η ώρα 6, που θα φτάσουν τα παιδιά στην Αθήνα.
Οι Northman φτάνουν άυπνοι, μετά από τόση ταλαιπωρία και πάνε να πάρουν τον προαστιακό για να πάνε στην Παλλήνη, στα στούντιο του MAD. Ελα όμως που φτιάχνονται οι νέοι σταθμοί και δεν έχει προαστιακό παρά μόνο στις 12… Οπότε παίρνουν λεωφορεία, μετρό, αστικό, τρένα, αεροπλάνα, διαστημόπλοια και Lucozade, και με τα πολλά συναντιόμαστε όλοι μαζί στα στούντιο στην Παλλήνη στις 9 και κάτι. Παράλληλα εγώ έχω χάσει το δρόμο, έχω σταματήσει σε φαρμακείο, έχω πιει 3 καφέδες και έχω βάλει βενζίνη (ευτυχώς!).
Κυλικείο του MAD στα στούντιο. Αναμονή μέχρι στις 12, όπου θα κάνουν δοκιμαστικό και θα φτιάξουν ήχο. Από τα 5 παιδιά της μπάντας και την Nicole που έχει τον ρόλο της band aid (sic), χάνω τους 2, οι οποίοι πάνε στο αυτοκίνητο για να κοιμηθούν καμιά ώρα. Επιστρέφουν πίσω μετά τον σύντομο ύπνο τους φρέσκιοι (δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς το κάναν αυτό με 1,5 ώρα ύπνου!). Οι ώρες περνάνε με τα νέα μας, καφέδες πολλούς και απαραίτητους, και γέλια!
Ώρα 12, ώρα για να ετοιμάσουν οι Northman τον ήχο τους, να κάνουν δοκιμαστικό, ενίοτε να βαφτούν, και να κάνουμε βλακείες στα στούντιο! Ιδού:
Εντελώς συμπτωματικά, πίσω ακριβώς από το πλατώ που θα γύριζαν τα παιδιά, βρήκαμε το πλατώ του TV WAR! Ρίξαμε τρελό γέλιο με τον Δήμο, και γυρίσαμε τα απαραίτητα βίντεο! Μας κάνω ρεζίλι εδώ:
Το δικό μου βίντεο που παριστάνω τον Χάκο, προσεχώς, γιατί αργεί πολύ το uploading στο YouTube για κάποιο λόγο…. Γαμώτο!
Λοιπόν, αφού έκαναν soundcheck, αφού γελάσαμε και όλα αυτά, ήρθε και ο Δημήτρης Αναγνώστου, που παρουσίαζε εκείνη την ημέρα, και σιγά σιγά ξεκίνησε η εκπομπή. Ο παρουσιαστής αυτός, ο οποίος νομίζει ότι είναι πολύ αστείος, μας έκανε όλους να ξενερώσουμε αρκετά. Επίσης βιντεάκι του, όπου “κρατάει την κάμερα” και …κουνιέται, προσεχώς! Βασικά, με κάτι τέτοιους παρουσιαστές, θυμήθηκα για ποιό λόγο ακριβώς δεν βλέπω MAD.
Συνέντευξη των Northman από τον Δημήτρη on-camera, και θα ήθελα πολύ να σας δείξω το βίντεο από τη συνέντευξη αυτή πώς την είδαμε εμείς πίσω από την κάμερα. Θα βάλω τα βίντεο να ανεβαίνουν όλο το βράδυ, υπόσχομαι! Λοιπόν, μετά από τη συνέντεξη αυτή, το συγκρότημα τραγούδισε 2 κομμάτια, ένα δικό τους, το “Give me a smile”, και το “Breathless”, του Dan Wilson. Ιδού το βίντεο από το “Give me a smile” όπως το είδαμε πίσω από τις κάμερες!
Mετά απ’ όλα αυτά, μαζεύουμε μπαγκάζια, φορτώνουμε αυτοκίνητα, κάνουμε τις τελευταίες μας βλακείες και γραμμή για το Σταυρό του Νότου (Απέναντι). Ξεφορτώνουμε. Μπαίνω στο μαγαζί, όπου είναι αγνώριστο. Τα τραπέζια έχουν βγει, η σκηνή έχει γίνει διπλάσια, και το μαγαζί είναι υπερ-γεμάτο από κάμερες. Και εδώ ξεκινάει η δεύτερη φάση της περιπέτειας. Η ώρα 5…
Τα παιδιά βγαίνουν στο δρόμο (μάλλον πρωτοποριακή ιδέα του σκηνοθέτη), για την δεύτερη συνέντευξη της ημέρας, on-camera:
Μπαίνουν μέσα στο μαγαζί σαν κατεψυγμένες πίτσες, κα τους πάνε στα καμαρίνια, κάτω, για τρίτη συνέντευξη:
Και αφού τελειώσουμε με όλα αυτά, σειρά έχει το soundcheck! Όπου εδώ πρέπει να μπει ένα post μέσα στο post, για να σας πω τι είδα και άκουσα όλη αυτή την ώρα που οι Northman έτρεχαν για συνεντεύξεις!
Πριν τους Northman, έφτιαχνε ήχο ένα άλλο συγκρότημα. Πρέπει να πω ότι έχω δει κι έχω δουλέψει με πολλούς, πολλούς ηχολήπτες. Χειρότερο και πιο ανίκανο ηχολήπτη από αυτόν χθες δεν έχω ξανα-ματαδεί. Ανέβασε τις φωνές στο τέρμα γιατί δεν ακούγονταν καθόλου, και μετά δεν μπορούσε να ανεβάσει τον ήχο στα άλλα όργανα. Οπότε η διοργανώτρια, η οποία είναι μια θεόχοντρη κυρία γύρω στα 50 που το έπαιζε 20ρα, και η οποία μάλλον έχει δουλέψει μόνο στα μπουζούκια η καημένη, θεώρησε πολύ φυσιολογικό να υποδείξει στα παιδιά να… παίζουν σιγότερα, χωρίς μεγάλη ένταση, ή να αλλάξουν τον τόνο στα τραγούδια τους (sic). Δεν μίλησα, γιατί δεν ήταν δικαιοδοσία μου να πω ότι ο ηχολήπτης της δεν κάνει ούτε για roadie. Απλά ενημέρωσα με τον …τρόπο μου τους Northman:
…και να τους ειδοποιήσω για το τι θα αντιμετωπίσουν! Μετά πήγαμε να φάμε σουβλάκια, γιατί ήμασταν και νηστικοί (και άυπνοι) όλη μέρα. Ρίξαμε γέλιο, γιατί όπως φαίνεται, στη Σαλονίκη τα τρώνε διαφορετικά τα σουβλάκια! Επίσης, οι Σαλονικείς είναι Κύριοι. Δεν με άφησαν να πληρώσω ούτε μια πατάτα! Χίλια ευχαριστώ παίδες!
Ωρα για soundcheck στο μαγαζί, και φυσικά δοκιμαστικά με τις κάμερες:
Και αφού τελείωσαν με αυτό, σειρά είχε η τέταρτη συνέντευξη της ημέρας:
Επιτέλους βγαίνουν οι Northman στη σκηνή. Παίζουν το “Give me a smile”, το “Breathless” και το “Narcotic”:
Συνέντευξη και επί σκηνής από τη Λυδία:
Το live τελείωσε και οι Northman πάνε για την πέμπτη και τελευταία συνέντευξη της ημέρας:
Μαζεύουμε τα πράγματα:
H ώρα έχει πάει 11 και στις 12 φεύγει το ΚΤΕΛ για την Θεσσαλονίκη. Πατάμε γκάζι κι εγώ και ο Σωτήρης, και σας δίνω μια συμβουλή: ΜΗΝ πατήσετε στον Κηφισό χωρίς GPS! Ποτέ και για κανέναν λόγο. Η περιπέτειά μας δεν τελείωσε λοιπόν εκεί, γιατί κάναμε χιλιάδες γύρους, χαθήκαμε εκατοντάδες φορές, και στο αμάξι ρίξαμε ΤΟΣΟ πολύ γέλιο που έκλαιγα! Τελικά τα παιδιά πήραν το λεωφορείο του γυρισμού, και πρέπει εδώ να ομολογήσω ότι συγκινήθηκα πολύ την ώρα που έφευγαν. Μετά από τόση περιπέτεια και 2 μέρες αϋπνίας, μετά από τόσα φώτα, κάμερες, μουσική, γέλια, ένιωσα λες και πέρασα μαζί τους μια ολόκληρη βδομάδα! Σας αγαπώ όλους!
Με το τέλος της εξεταστικής, είδα και την πιο ΓΑΜΑΤΗ διαφήμιση που έχει βγει τελευταια!
Ζήτω το heavy metal hardcore trance death metal!!!!!!! Απίστευτο γέλιο!
Κατά τα άλλα, όσα με έμαθε η συγκεκριμένη εξεταστική (γιατί ποτέ δεν είναι αργά για να μάθεις!):
Μην δίνετε ποτέ αναφορά στους γονείς και κηδεμόνες μας πόσα μαθήματα σας μένουν ακόμα για το πτυχίο. Λάθος μεγάλο. Δεν υπάρχει σωτήριος αριθμός! Απλά πείτε κάτι αόριστο!
Οταν βγαίνουν οι ανακοινώσεις ότι ξεκίνησε η μοιρασιά των βιβλών, ΤΡΕΧΤΕ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ! Το έμαθα φέτος, στο τελευταίο έτος, the hard way!
Αν έχετε κανονίσει σκονάκι, μην υπόσχεστε τίποτα σε κανέναν τρίτο. Γιατί αν τελευταία στιγμή αποφασίσετε να κάψετε το μάθημα, παίρνετε πολλούς στο λαιμό σας!
Σκεφτείτε τριπλά και τετραπλά για να αρρωστήσετε, κυρίως αν πρόκειται για μάθημα που το περνάς με παρουσίαση: Κίνδυνος να κοπείς και να πάρεις την ομάδα στο λαιμό σου!
Την πτυχιακή την ξεκινάμε μήνες νωρίτερα πριν την παράδοση! Οχι τελευταια στιγμή. Και επίσης δώστε βάρος στο proposal. Μετράει!
Και τέλος: Μην αναλαμβάνετε περισσότερα απ’ όσα μπορείτε να αντέξετε. Τελεία και παύλα.
Fucked up generation, είναι η γενιά μας, η γενιά της οργής αλλά και του πάθους, της απελπισίας αλλά και της ελπίδας για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο. Σε αυτό το blog βγαίνουμε, ακούμε μουσική, γελάμε, διασκεδάζουμε τα προβλήματά μας, και κράζουμε τα κακώς κείμενα και τα δικά μου κακώς γραμμένα κείμενα! Όλα αυτά με πολλή όρεξη, συμμετοχή, χιούμορ, και υποστήριξη σε νέες δουλειές που αξίζουν την προσοχή μας, έτσι ώστε να μην θάβονται όπως γίνεται συνήθως. Δεν πιστεύω ότι ένα λιθαράκι, σαν το blog αυτό, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μας, αλλά να προκαλέσει θόρυβο… κι αυτό καμιά φορά είναι καλύτερο!.
